“Yeşil Altın Artık Yetmiyor: Giresun İçin Ekonomik Alarm Çanları!”

Giresun, tarihinin en karanlık ekonomik dönemlerinden birini yaşıyor. İktidarın “yol yaptık, köprü yaptık” retoriğinin ardında; doğası talan edilmiş, sanayisi bitirilmiş ve gençleri umudunu kesmiş bir şehir portresi var. İşte rakamlarla ve gerçeklerle Giresun’un içine itildiği darboğaz…TÜİK verilerine göre Giresun, Türkiye genelindeki ekonomik pastadan aldığı pay bakımından alt sıralarda yer almaktadır.

1. Doğanın İdam Fermanı: Maden Talanı

Giresun’un eşsiz yaylaları ve su kaynakları, son yıllarda pervasızca verilen maden ruhsatlarıyla kuşatılmış durumda. Çatalağaç’tan Şebinkarahisar’a kadar şehrin her köşesi, kısa vadeli rant uğruna dev maden sahalarına dönüştürüldü.

• İktidara Eleştiri: Çevresel sürdürülebilirliği hiçe sayan bu anlayış, Giresun’un gelecekteki en büyük sermayesi olan turizmi ve temiz tarımı baltalıyor. Köylü toprağını savunurken, Ankara’dan onaylanan ruhsatlarla şehrin ciğerleri sökülüyor. Şebinkarahisar’daki maden atık barajı faciası hala hafızalardayken, yeni sahaların açılması Giresun halkına ihanettir.

2. Sanayide “Yerinde Sayma” Devri

Çevre iller (Ordu, Trabzon, Samsun) devasa Organize Sanayi Bölgeleri (OSB) ve katma değerli üretim hatlarıyla gelişirken, Giresun iktidar eliyle bir “tarım kasabasına” mahkûm edildi.

• Sanayi Neden Gelişmiyor? Yıllardır sözü verilen ancak lojistik ve altyapı eksiklikleri nedeniyle bir türlü tam kapasiteye ulaşamayan sanayi bölgeleri, yatırımcıyı kaçırıyor. Giresun Limanı’nın atıl kapasitesi ve iç kesimlerle olan demiryolu bağlantısının bir “hayal” olarak kalması, sanayileşmenin önündeki en büyük engel. İktidar, Giresun’u sadece seçim dönemlerinde hatırlanan bir “oy deposu” olarak gördüğü için gerçek yatırımları hep başka illere kaydırdı.

3. İşsizlik Kıskacı: Gençler Bavulunu Hazırlıyor

Giresun’da işsizlik, artık sadece bir istatistik değil, her evin gerçeği haline geldi. Üniversite mezunu binlerce genç, ya fındık bahçesinde yevmiyecilik yapıyor ya da çareyi İstanbul’a, Kocaeli’ne kaçmakta buluyor.

• İstihdam Çöktü: Şehirde devlet eliyle açılan yeni bir istihdam kapısı yok. İktidarın “istihdam hamleleri” sadece geçici İŞKUR projelerinden ibaret kalırken, kalıcı iş sahalarının açılmaması Giresun’un nüfusunu her geçen yıl eritiyor. Şehir, adeta “emekli kenti” olma yolunda hızla ilerliyor.

• Kişi Başı GSYH: Giresun, genellikle 81 il arasında kişi başına düşen gayrisafi yurt içi hasıla sıralamasında 60. sıranın gerisinde kalmaktadır.
• Bölgesel Makas: Doğu Karadeniz illeri arasında dahi Rize ve Trabzon gibi merkezlerle kıyaslandığında, sanayi ve hizmet sektörü yatırımlarının Giresun’da daha yavaş ilerlediği görülmektedir.

3. İşsizlik ve Beyin Göçü

Ekonomik fırsatların kısıtlı olması, şehrin en büyük sermayesi olan genç nüfusu dışarıya itmektedir.

• Göç Oranı: Giresun, Türkiye’nin en çok net göç veren illerinden biridir. Özellikle 18-30 yaş arası nüfus, iş bulma umuduyla İstanbul, Bursa ve Kocaeli gibi illere yönelmektedir.
• Yaşlanan Nüfus: Gençlerin gitmesiyle birlikte ildeki yaşlı nüfus oranı yükselmekte, bu da yerel üretim gücünü ve tüketim canlılığını (ekonomik dinamizmi) düşürmektedir.

4. Sanayileşme ve Yatırım Sorunları

Giresun’un coğrafi yapısı (dağlık arazi), sanayi yatırımları için düz arazi bulunmasını zorlaştırmaktadır.

• OSB Kapasitesi: Mevcut Organize Sanayi Bölgeleri (1. OSB ve 2. OSB) doluluk oranına ulaşsa da, ölçek ekonomisi bakımından Türkiye’nin dev sanayi hamlelerinin uzağında kalmaktadır.
• Lojistik: Eğribel Tüneli gibi projeler iç kesimlerle (Sivas-Erzincan hattı) ticareti artırmayı hedeflese de, bu güzergah henüz tam kapasiteyle ekonomik bir koridora dönüşmemiştir.

5. Ticari Hayat ve Esnafın Durumu

Giresun merkezindeki ekonomik canlılık, büyük oranda Giresun Üniversitesi öğrencilerinin ve yaz aylarında gelen fındık üreticisi/gurbetçi nüfusun harcamalarına endekslidir.

• Mevsimsel Ekonomi: Yılın 9 ayı düşük seyreden ticaret, sadece yaz aylarında suni bir artış gösterir. Bu “mevsimsel bağımlılık”, işletmelerin uzun vadeli yatırım yapmasını engeller.

Özet Tablo: Temel Ekonomik Göstergeler (Yaklaşık Değerler)