Giresun’da fındık üreticileri, Ziraat Odaları ve Giresun Ziraat Odası Başkanı Nurittin Karan’a yönelik eleştirilerinin dozunu artırdı. Üreticiler, odaların somut bir fayda sağlamadığını savunarak, “Ziraat Odaları kapatılsın mı?” sorusunu gündeme taşıdı.
Giresun ve ilçelerindeki fındık üreticileri, geçim kaynakları olan fındıkta yaşanan sorunlara karşı Ziraat Odalarının sessiz kalmasına ve “yaptırım gücü olmayan” açıklamalarla yetinmesine tepki gösteriyor. Özellikle Giresun Ziraat Odası Başkanı Nurittin Karan’ın sık sık kameralar karşısına geçerek yaptığı eleştiri ve nasihat odaklı açıklamalar, üreticide karşılık bulmuyor.
“Kameralara Poz Vermekten Başka Ne Yapılıyor?”
Üreticiler, Ziraat Odası yönetimlerinin icraat makamı olması gerektiğini hatırlatarak şu soruları yöneltiyor:
- Ziraat Odaları, üreticinin yaşadığı mağduriyetlere karşı neden somut bir adım atmıyor?
- “Nasihat” ve “eleştiri” dışında, fındık fiyatları veya pazarlama konusunda neden hiçbir yaptırım uygulanmıyor?
- Eğer yaptırım gücünüz yoksa, bu kurumlar neden hâlâ faaliyet gösteriyor?
Zorunlu Üyelik ve Aidat Yükü Bel Büküyor
Çiftçiler, 6964 sayılı kanun kapsamında Ziraat Odalarına üye olmanın yasal bir zorunluluk olduğunu, ancak bu zorunluluğun bir “hizmet” değil, “mali yük” haline geldiğini belirtiyor. Arazi veya hayvan varlığı üzerinden alınan yüksek aidatların nereye harcandığı ise merak konusu.
Üreticiler, “Faaliyet göstermesek bile bu paraları ödemek zorundayız. Peki, aldığınız bu aidatlarla çiftçiye hangi teknik desteği, hangi eğitimi veya pazarlama kolaylığını sağladınız?” diyerek tepkilerini dile getiriyor.
“Hizmet Yetersiz, Sabırlar Tükendi”
Giresunlu fındık üreticisi, sadece kağıt üzerinde kalan oda kayıtlarından ve karşılığı olmayan açıklamalardan yorulmuş durumda. Sektör temsilcilerinin sadece seçim zamanı veya basın açıklamalarında görünmesi, sahadaki gerçek sorunların (yüksek girdi maliyetleri, düşük alım fiyatları, teknik yetersizlikler) ise çözümsüz kalması sabırları taşırdı.
Özetle üreticinin mesajı net: Ziraat Odaları ya kuruluş amaçlarına dönerek çiftçinin hakkını koruyacak somut adımlar atmalı ya da üreticinin sırtındaki “aidat yükü” olmaktan çıkmalıdır. Giresun çiftçisi artık boş vaat değil, cebine ve bahçesine yansıyacak gerçek bir icraat bekliyor.
