Karadeniz insanının sabrı, bugünlerde en büyük sınavını veriyor. Geçtiğimiz yıl 400 TL bandını zorlayan fındık fiyatlarının bugün 250 TL seviyelerine gerilemesi, sadece bir “fiyat düşüşü” değil; bu toprakların insanına atılan bir iktisadi tokattır.
Peki, fındık fiyatı gerilerken hayatın geri kalanı duruyor mu? Elbette hayır.
Motorin 70 TL Sınırında, Fındık 250 TL Kıskacında! Daha dün motorine gelen zamlarla sarsıldık. Mazotun litresi 70 liraya dayanmışken, gübre fiyatları el yakarken, işçilik maliyetleri astronomik seviyelere çıkmışken; fındık fiyatını aşağı çekmek hangi vicdana, hangi ekonomi kitabına sığar? Üreticinin bahçeye girmek için kullandığı yakıtın fiyatı ikiye katlanırken, topladığı ürünün fiyatı yarıya iniyorsa burada bir “hesap hatası” değil, apaçık bir “emek sömürüsü” vardır.
Alım Gücü Mü? O Da Ne? Sadece üretici değil; emeklimiz, asgari ücretlimiz ve memurumuz da aynı cenderenin içinde. Bayram trafiğinin yoğunluğu, Amasra’daki nüfus patlaması ya da hızlı tren müjdeleri karnı doyurmuyor. Vatandaşın gerçek gündemi, marketteki etiketin hızıyla yarışamayan maaşları ve her geçen gün eriyen alım gücüdür. Giresun’un, Bulancak’ın sokaklarında kime dokunsanız bin ah işitiyorsunuz.
Tarımdan Kopuş Kapıda! Eğer bugün fındık üreticisinin hakkı teslim edilmez, maliyetler karşısında ezilmesine seyirci kalınırsa; yarın o bahçelere girecek kimseyi bulamayacağız. Gençlerin toprağını terk edip büyükşehirlerin varoşlarında asgari ücrete mahkum olmasının vebali, bu fiyat politikasını belirleyenlerin boynunadır.
Sözün Özü: Üretenin kazanamadığı, alın terinin değersizleştiği bir düzen sürdürülebilir değildir. Biz buradayız, Bulancak’tayız ve üreticimizin her kuruşunun hesabını sormaya devam edeceğiz. Fındık bizim onurumuzdur, onurumuzu üç-beş lobinin eline teslim etmeyeceğiz!
