Türkiye’nin siyasi hafızası, dün söylenen zehir zembelek sözlerin bugün nasıl unutulduğuna dair ibretlik bir sahneye tanıklık etmektedir. Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) Genel Sekreteri İsmet Büyükataman’ın geçmişte yaptığı ve hafızalardan silinmesi imkansız olan o sert açıklamalar, bugün Cumhur İttifakı çatısı altında şekillenen siyasi tabloyla taban tabana zıt bir gerçekliği yüzümüze vurmaktadır.
Tarih 3 Mart 2014 MHP kanadından gelen o tarihi açıklamada; AK Parti iktidarı, terör örgütü PKK ve onun elebaşı ile “el ele tutuşmakla” suçlanıyor, Türkiye’nin bir “ayrışma uçurumuna” sürüklendiği açıkça ifade ediliyordu. “Oslo bataklığı”, “hakem devletler” ve “Kürdistan arayışları” üzerinden hükümete yüklenen MHP yönetimi, bugün aynı hükümetin en büyük ortağı ve savunucusu konumundadır.
Çelişkinin Anatomisi: 12 Yılda Ne Değişti?
Haber metnimize konu olan bu trajik dönüşüm, şu can alıcı soruları beraberinde getirmektedir:
- Meclis Tutanakları Yalan mı Söylüyor? MHP Genel Sekreteri’nin bizzat kaleminden çıkan ve PKK elebaşının “yasal zemin, statü ve hakem” taleplerinin AK Parti eliyle karşılandığını iddia eden o metinler, bugün neden yok sayılmaktadır?
- “Türk Tokadı” Kimin Suratına İndi? Dün “Tayyip Erdoğan ve özel güvenlik örgütü PKK’nın suratına inecek son Türk tokadı”ndan bahsedenler, bugün o “tokadı” kimlere reva görmektedir?
- Hükümet Ortağı Olmanın Bedeli Hafıza Kaybı mı? Milliyetçi seçmenin hassasiyetlerini “bölücülükle mücadele” söylemiyle diri tutan bir partinin, dün “kanlı örgütle işbirliği yapmakla” suçladığı bir yapıyla bugün nasıl bir “fikir birliği” içinde olduğu izaha muhtaçtır.
Siyasi Tutarsızlığın Zirvesi
O günkü açıklamalarda; yarım demokrasi bilgisi ve yozlaşmış barış anlayışının bölücülüğü diri tuttuğu savunulurken, bugün gelinen noktada benzer süreçlerin farklı isimler altında yürütülmesi karşısında sergilenen suskunluk manidardır. Dün “Bölücübaşı Öcalan’ın taleplerini yerine getiriyorlar” dedikleri AK Parti ile bugün aynı kaderi paylaşan MHP yönetimi, kendi Meclis tutanaklarının ve tarihsel duruşunun arkasında duramamaktadır.
Sonuç olarak; Siyasetin pragmatik yapısı her türlü ittifaka gebe olabilir ancak bir siyasi hareketin kendi geçmişini, kendi ağır ithamlarını ve kendi kırmızı çizgilerini bu denli fütursuzca çiğnemesi, Türk siyaset tarihine “büyük bir tutarsızlık vesikası” olarak geçecektir. Dün “ihanet” olarak kodlananlar, bugün hangi siyasi manevrayla “yerli ve milli” ambalajına sarılmıştır? Bu sorunun cevabını ne tarih, ne de milliyetçi vicdanlar unutacaktır.
